εξαιτίας σου

...έφυγα ξέρεις. Η ανόητη. Που να φανταστώ ότι θα σε κουβαλούσα μέσα μου κι ότι η μνήμη και τα χιλιόμετρα έχουν την τάση να αυξάνονται αναλογικά. Δηλαδή σχεδόν. Πάντως ξεπερνούν τυχόν δυσκολίες με άνεση αγριάδας. Μάταια προσπαθεί ο πατέρας μου να απαλλαγεί από δαύτη χρόνια τώρα. Ε, σειρά μου.

Φυσικά δε θα το μάθεις ποτέ. Δε σου αξίξει. Ξαναφτίαχνω τη ζωή μου, παίρνω το χρόνο μου και όταν δεν μπορώ να αδιαφορήσω άλλο και πνίγομαι έχω πλέον τόσους τρόπους για να χαμογελάσω. Μόνο αυτή η ρυτίδα στο μέτωπο δε λέει να φύγει από τότε. Και όσο μένω μακριά απο το χώμα μου νιώθω τους χυμούς μου να στερεύουν.

Την αγάπη μου που εσύ δεν φρόντισες εγώ την χάρισα σε χέρια άξια.

Πλέον δε βλέπω εφιάλτες όπως τότε.

Το τίμημα το πληρώνω, μεχρι στιγμής τουλάχιστον, με το κεφάλι ψηλά.

Κανείς δε θα το υποπτευτεί ποτέ.