Καλοκαιράκι...

...αλλά ο Ατλαντικός δε μερώνει.

Απάντηση για το φίλο μου το γατο.

Γιατί πάντα βιαζόμαστε να προχωρήσουμε, να ξεχάσουμε, να γυρίσουμε σελιδα, να κλεισουμε μάτια και αυτιά, να ξεπεράσουμε όπως συχνά λένε οι παντογνώστες φίλοι κάτι που μας πλήγωσε;
Κάτι που δεν ήταν μέρος των φιλόδοξων σχεδίων που είχαμε με περισσή αλαζονεία καταστρώσει για τη ζωούλα μας;
Γιατί κάθε φορά πέφτουμε στην ίδια παγίδα, όταν πάντοτε αποτυγχάνουμε;
Τί νόημα έχει να χτίζουμε τοίχους, να φοράμε εύθυμες μάσκες και να "σκεφτόμαστε θετικά" ;
Και πρώτη και καλύτερη εγώ που φιλοσοφώ με κοπανιστό αέρα!
Κάθε πέσιμο, κάθε προδοσία, κάθε απογοήτευση είναι ένα νέο "μαθημα" για μερικούς, κεφάλαιο για μένα, που μας δείχνει νέες κατευθύνσεις και ανοίγει νέες προοπτικές. Που αν διαχειριστούμε και αξιοποιήσουμε σωστά θα δούμε ότι μας οδηγεί στην αυτογνωσία. Και που αν αποδεχτούμε θα καταφέρουμε ίσως να ανοίξουμε το μυαλό μας στη ζωή και να ρισκάρουμε το τίποτα που έχουμε για...τα πάντα!
Ωραία, τα ξέρω όλα αυτά!
Αλλά γιατί εξακολουθώ να είμαι θλιμμένη;