φοβαμαι πως οι πιο δικοι μου ανθρωποι ειναι φτιαγμενοι απο μελανι...
ζω τους ερωτες μου μεσα απο σελιδες φτηνο χαρτι...
αυτοκτονω συχνα με την απογοητευση ενος βικτωριανου ερωτα...
γερνω μονη μου διπλα σε ενα τζακι παρεα με αποκομματα κιτρινισμενα...
και πιο συχνα οταν ο ηλιος σκαρφαλωνει εχω ηδη κοιμηθει με πρησμενα βλεφαρα.